Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Το βαλς του αιώνιου πόνου...



Αποφάσισα να δω μετά από πολλά χρόνια το αριστούργημα του Ari Folman, "Το βαλς του Μπασίρ".
Δεν ήταν τυχαία η επιλογή αυτής της ταινίας απόψε. Ο νέος κύκλος αίματος που ξεκίνησε για μία ακόμη φορά σ' αυτήν την τόσο μικρή και παράλληλα τόσο πληγωμένη περιοχή της γης, με ανάγκασε να ανατρέξω στην ιστορία και να θυμηθώ τις άσχημες στιγμές του Λιβάνου.
Το λιγότερο που μπορώ να πω γι' αυτό το έργο, είναι η λέξη αριστουργηματικό. Μία χειρουργική επέμβαση ανοιχτής καρδιάς χωρίς αναισθητικό. Όλη η παράνοια ενός πολέμου. Η σφαγή μπροστά στα μάτια ανθρώπων που έχασαν την αθωότητά τους μέσα σε λίμνες αίματος και λόφους πτωμάτων.
Σκηνές που ο κάθε ναζιστής του Άουσβιτς και του Νταχάου θα ζήλευε.
Κι όλα αυτά από τα χέρια απογόνων θυμάτων του ναζισμού του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τους Εβραίους.
Η ταινία με είχε σοκάρει πριν από πέντε χρόνια όταν την είχα στον Μικρόκοσμο. Ακόμα θυμάμαι την αίθουσα διότι λίγοι είναι οι κινηματογράφοι της Αθήνας, ίσως και της Ελλάδας, που ρισκάρουν στο μειωμένο αριθμό θεατών, με το να φέρνουν πραγματικά αριστουργήματα. Κι ένας από αυτός είναι ο Μικρόκοσμος.
Δε θυμάμαι αν είχα ξαναγράψει κριτική γι' αυτήν την ταινία. Δε με νοιάζει ούτε θέλω να ξαναγράψω. Απλά θέλω να πω το τι ένιωσα.
Ένιωσα ενοχή σαν να ήμουν παρών σ' αυτήν την τρελή σφαγή Παλαιστινίων. Ένιωσα τη ντροπή και την ασφυξία του ήρωα στην τελευταία σκηνή (που σας προσφέρω στην ανάρτηση) καθώς βλέπει τα πρόσωπα γυναικών, συζύγων, μανάδων, κορών, να θρηνούν για τους νεκρούς τους. Νεκρούς, ολόκληρες οικογένειες, παιδάκια, γέροι, νέοι.
Κι όσο μακρινά μας φαίνονται όλα αυτά, τόσο πιο κοντινά είναι.
Τη στιγμή που παρακολουθούσα ήσυχος την ταινία στο σπίτι μου, στην περιοχή αυτή σφάζονται όσοι γλίτωσαν από την γενοκτονία του 1982 και από τις υπόλοιπες μάχες που ακολούθησαν.
Εγώ θα πέσω να κοιμηθώ και θα ξυπνήσω αύριο κάνοντας την "επανάστασή" μου με την πορεία της 17 Νοέμβρη τη στιγμή που κάποιοι άνθρωποι εκεί θα τρέχουν για να σωθούν.
Και τότε σκέφτομαι κάποιους αριστεριστές που κατηγορούν τους Παλαιστίνιους και τους υποστηρικτές τους λες και φταίνε εκείνοι για την κατάσταση που επικρατεί εκεί.
Ας μελετήσουμε καλύτερα την ιστορία.
Ίσως έτσι πάψουμε να είμαστε θεατές στην ίδια εικόνα.
Ως τότε το αίμα του άμαχου πληθυσμού θα ρέει άφθονο.
Μπράβο μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου